FENERBAHÇE, ligin ikinci yarısındaki çıkışını teyit etmek için Manisa’da kazanmaya mecburdu ve bu zor işi en güzel şekilde başardı.
Esasında Fenerbahçe’de değişen neydi?
Aynı oyuncular, aynı teknik direktör, aynı yönetim.. Hatta giden 2 oyuncu var.
Sarı-lacivertlilerde değişen Aykut ile takım arasındaki psikolojik ilişki.
Fenerbahçe artık dayanışma içinde.. Beraber mücadele etmeyi, koşmayı gol sevinci yaşamayı başarıyor.
Hikmet Karaman gibi başarılı bir hoca karşısında aslında maç son derece zor başlamıştı.
Alex’in gayretlerine karşın ilk yarıda Fenerbahçe orta sahasının Trabzon maçındaki formunu aratması işi biraz yokuşa sürdü ama ikinci yarıda Manisa’nın güzel golünün ardından son 35 dakikada göstere göstere 3 gol atan, 2 kere de direği bulan, orta saha presiyle ve konraataklarıyla rakibi bunaltan bir Fenerbahçe vardı. Bu aynı zamanda sarı-lacivertlilerin kondisyonunun da daha iyiye gittiğini görmemiz açısından önemliydi.
Semih’e yapılan hareket bence kesin penaltıydı. Tecrübeli forvetin daha sonra boş kaleye golü kaçırması ve topun direğe gitmesi büyük bir şanssızlıktı ama oynayanlar bilir ki futbolda böyle şeyler oluyor.
Ben Aykut’un yerinde olsam Semih’i oyundan almazdım. Çünkü moralli bir Semih’e bu takımın kalan maçlarda daha çok ihtiyacı olacak.
Alex kritik anlarda yine büyük kaptandı.Topuz ise ikinci yarıda Trabzon maçındaki formuna tekrar ulaştı.Aslında Fenerbahçe nin orta sahasının bu lige ağırlık koymaya başladığını söyleyebiliriz...
Hepsinden önemlisi yazımın başında dediğim gibi Fenerbahçe artık şampiyonluğa oynadığını bilen özgüvenini kazanmış ve karşısındaki her takımı yine adıyla ürküten profiline ulaştı.
Son söz; dün gol yemesine rağmen Volkan yine sahanın en iyileri arasındaydı. Manisalılar’ın ise maçtan sonra hakemi eleştiren tavırlarına anlam veremiyorum.
